ပင္လယ္ကိုခ်စ္တဲ့ သူမအတြက္ကေတာ့ ဒီျမိဳ႕ေလးက ေနခ်င့္စဖြယ္ပါပဲ။ ရာသီဥတုေကာင္းတဲ့ညေနေတြမွာ ႐ံုးကေန အိမ္ခန္းကို တန္းမျပန္ပဲ ပင္လယ္ဖက္ကိုသြား ျပီးေတာ့ ေန၀င္ခါနီး ငွက္ေတြ အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္က်မွ သူတို႔နဲ႔ အတူတူ အိမ္ျပန္ရသည္ကိုလည္း သူမ မက္ေမာသည္ေလ။ ညေနဖက္ေတြမွာ သူမသတိထားမိသေလာက္ ငွက္ကေလးေတြကို တစ္ေကာင္တည္းမေတြ႔ရတတ္ အနည္းဆံုးေလးငါးေကာင္အုပ္စုေလးေတြ၊ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ အေကာင္ ႏွစ္ဆယ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ေတာင္ရွိမလားမသိ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ဒီလိုေနလာရင္းနဲ႔ပဲ သူမလည္း ဒီျမိဳ႔ေလးမွာ ေနသားက်သေလာက္ျဖစ္လာခ်ိန္။ အဲဒီေန႔က သူမထံုးစံအတုိုင္း ပင္လယ္ဖက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာေတာ့ ကမ္းေျခမွာလူေတာ္ေတာ္ရွင္းျပီး ရာသီဥတုကလည္း ေမွာင္စပ်ိဳးေနခ်ိန္ ခါတိုင္း ေတြ႕ေနက်ငွက္ေတြေတာင္မရွိေတာ့ ဒါနဲ႔ပဲပင္လယ္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ ေနမိတဲ့အခ်ိန္ လူတစ္ေယာက္ပင္လယ္ဖက္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားေနတာ သတိထားလိုက္မိတယ္။ သူမ ပထမေတာ့ ကမ္းေျခေစာင့္တစ္ေယာက္ေယာက္က ကမ္းစပ္မွာ လူရွိမရွိ လုိက္ၾကည့္တယ္ပဲထင္လိုက္မိေသးတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းကေနပဲ အဲဒီလူက တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေရနက္ထဲကို ဆင္းသြားတာေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူမစိတ္ထဲမွာ ထင့္ကနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္သြားျပီး မသြားဖို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္မိေသးသည္။ ေလသံ ေရသံေတြနဲ႔မို႔ပဲ မၾကားတာလား၊ မၾကားဟန္ ေဆာင္ေနတာလားေတာ့ မသိ ထိုလူကေတာ့ ေရနက္ထဲသို႔ တျဖည္းျဖည္း ဆက္ဆင္းသြားေနသည္။ သူမလည္း ေယာင္ျပီး ၾကည့္ေနမိျပီး ေနာက္ဆံုး ထိုလူအား သူမမ်က္စိေရွ႕ကေန လံုး၀မေတြ႔ရ ေတာ့တဲ့အခါက်မွ သူမကမ္းေျခေစာင့္အား ရွာဖို႔သတိရသည္။ ကမ္းေျခေစာင့္ အဖိုးအို ကိုေတြ႔ေတာ့ သူမျမင္သမွ်အား ေျပာျပရာ သူလည္း သူ႔အခန္းေလးထဲမွ ၾကည့္ေနေၾကာင္း ဒီေန႔ညေန သူမမွလြဲ၍ ကမ္းေျခတြင္ လူတစ္ေယာက္မွမရွိေၾကာင္း သူမကိုေတာင္ ခဏေနလွ်င္ ျပန္ဖို႔ လာေျပာမည္ဟု စဥ္းစားေနေၾကာင္း သူမ အျမင္မွားတာျဖစ္မည္ဟုေျပာျပီး သူမအား အိမ္ခန္းသို႔ ျပန္ရန္သာ တြင္တြင္ ေျပာေတာ့သည္။ သူမလည္း ဘယ္လိုမွ ေျပာမရတဲ့အဆံုး လက္ေလွ်ာ့ျပီး အိမ္ခန္းေလးသို႔ ျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ ထိုညက သူမ တစ္ညလံုး အိပ္လို႔မရ မိုးလင္းေတာ့လည္း အလုပ္သာသြားရသည္ ထိုျမင္ကြင္းက မ်က္စိထဲက မထြက္။ အလုပ္ေရာက္ေတာ့လည္း ေရဒီယိုသတင္းကို တစ္ခ်ိန္လံုး ဖြင့္ထားျပီး ဒီေန႔မနက္ အေရွ႕ေျမာက္ကမ္းေျခ မွာ လူေပၚတယ္ဆိုတဲ့သတင္းဘယ္အခ်ိန္မ်ား ပါလာမလဲ ဆိုျပီး နားေထာင္နဲ႔ တစ္ေန႔လံုး ဘာအလုပ္မွလည္း ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္။ ေနရထိုင္ရတာ ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပနဲ႔ ညေေနဖက္ ေနသာတာေတာင္ ကမ္းေျခဖက္သို႔ မသြားပဲ အိမ္ခန္းေလးသို႔ပဲ တန္းျပန္လာလိုက္မိေတာ့တယ္။ ထိုညကလည္း သူမတစ္ညလံုး ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ မိုးလင္းသြားျပန္သည္။ ပင္လယ္ဖက္သို႔လည္း မသြားျဖစ္ ပင္လယ္ထဲ ဆင္းသြားေသာ လူကသာ သူမကို ေႏွာက္ယွက္လို႔ေနသည္မွာ တစ္ပတ္ခန္႔ ရွိသြားသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဆယ္ရက္ခန္႔အၾကာ ထိုေန႔ညေနက ရာသီဥတုမ်ိဳးရွိတဲ့ တစ္ညေနမွာ ပင္လယ္ဖက္သို႔ သူမထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာမွပဲ သူမ ပင္လယ္ဖက္ဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ အကယ္၍ ပင္လယ္ေစာင့္အဖိုးအိုသည္ သူ႔အခန္းေလးထဲမွ သူမအားေတြ႔ခဲ့လွ်င္ လွမ္းေအာ္ေခၚမည္လား၊ အကယ္၍ မေတြ႔ခဲ့လွ်င္လည္း သူမျပန္သြားျပီး အဖိုးအိုအား ထိုေန႔က သူမျမင္တာပါဟု သူမ သက္ေသျပႏိုင္ေပမည္။ ထိုသို႔ စဥ္းစားရင္ ေရထဲသို႔တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာခ်ိန္ ထိုေန႔ကလူအား ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႕တြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုအလူက ကၽြန္မအား သူ႔ေနာက္သို႔ လိုက္ခဲ့ရန္ လက္ရပ္ေခၚေနသည္။ သြားသင့္ မသြားသင့္ စဥ္းစားေနခ်ိန္တြင္ သူမမွ ကၽြန္မအား ခုခံစားေနရတဲ့ စိတ္ညစ္တာေတြအားလံုး ေပ်ာက္သြားခ်င္ရင္ သူနဲ႔လိုက္ခဲ့ဟု လွမ္းေျပာ သံလိုလို ၾကားလိုက္သည္။ ထိုအခ်က္ကို ကၽြန္မ အရမ္းစိတ္၀င္စားသြားသည္။ သူမစိတ္ထဲမွာလည္း ဒီစိတ္ခံစားမႈေတြကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနခ်ိန္မဟုတ္လား။ ကၽြန္မလည္း လြတ္ေျမာက္ေရးကို စဥ္းစားရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေရနက္ထဲသို႔ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္လာသည္။ ပထမေတာ့ ေရေတြပါးစပ္ထဲသို႔ ၀င္လာသည္ ထို႔ေနာက္ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ပင္လယ္ေရငန္ေတြႏွာေခါင္းထဲ၀င္လာခ်ိန္မွာ သူမ ပထမဆံုး သတိရလိုက္တာ သူမေရမကူးတတ္ဘူးဆိုတာပဲ သူမ အသိျပန္၀င္ လာခ်ိန္မွာ အရာ အားလံုးကေနာက္က်သြားခဲ့ျပီ၊ ထိုအခ်ိန္မွာ သူမေရမြန္းေနျပီ ေနာက္ဆံုး လႈိင္းအၾကီးၾကီးတစ္လံုး သူမကို ၀င္ေဆာင့္လိုက္တာမွတ္မိျပီး ဘာမွသတိမရေတာ့။ ဘယ္ေတြေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းလည္း မသိေတာ့ ေနာက္ဆံုး သူမသတိရေတာ့ သူမအနားမွာ ေဆး႐ံု၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ ရဲေတြ၊ ကမ္းေျခေစာင့္ အဖိုးအိုလည္း ပါေလသည္။ သူတို႔ေျပာေနေသာ အသံမ်ားကိုေတာ့ ကၽြန္မၾကားေန ရသည္။ ကမ္းေျခေစာင့္အဖိုးအိုမွ ဒီကေလးမက ကမ္းေျခကို လာေနက်ပါ။ ျပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေလာက္ကေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုရွာျပီး ေရထဲကို လူတစ္ေယာက္ ဆင္းသြားတာေတြ႔တယ္လို႔ ေျပာေသးတယ္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲကေနေတြလို႔ အိမ္ျပန္ဖို႔ ေျပာမလို႔ သူ႔ဆီကို လာတာ ဒီလည္းေရာက္ေရာ ကေလးမေလးကို မေတြ႕ေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ ခဏရွာျပီး အခန္းျပန္ရင္း ေအာ္သံလိုလို ၾကားလို႔ ျပန္လွည့္အလာမွာ သူ႔ကို ဒီလိုေတြ႔ေတာ့တာပါပဲ။ ထိုအခ်ိန္မွာ သူမ ကမ္းေျခေစာင့္အဖိုးအိုအား စကားလွမ္းေျပာေသာ္လည္း အဖိုးအိုက သူမအသံကို မၾကား၊ ဒါဆိုရင္ သူမေသသြားခဲ့ျပီးျပီလား၊ ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူမွန္တာလဲ။ စသည့္ ေမးခြန္းေတြကို သူမ ေမးေနမိပါသည္။ သူမ တကယ္ပဲ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ျပီလား။ မၾကာခင္အခ်ိန္မွာ အားလံုးကို သူမေမ့သြားေတာ့မွာလား။ အားလံုးကို မေမ့ခင္မွာ သူမတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ပါေသးသည္။ ဘာလဲဆိုေတာ့့ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတဲ့ သူမဘ၀ကို စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြေပးခဲတဲ့သူကိုေတြ႔ျပီး သူမ သူ႕ေၾကာင့္ ခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာေတြ အားလံုးကေန လြတ္ေျမာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သူမရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ရယ္ေမာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာနဲ႔ ေျပာျပခဲ့ခ်င္ပါေသးသည္။
0 comments:
Post a Comment