ထိုျမိဳ႕ေလးသို႔ အလည္ေရာက္ခဲ့တုန္းက ထိုျမိဳ႕ေလးတြင္ သူမ ေနျဖစ္လိမ့္မည္ဟု လံုး၀ မစဥ္းစားခဲ့မိ။ အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္သာ ထိုျမိဳ႕ေလးသို႔ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရာက္ေတာ့လည္း ေတာင္ကုန္းအထပ္ထပ္ႏွင့္ ပင္လယ္ႏွင့္နီးေသာ ျမိဳ႕ကေလးက သူမအား အေျခခ်ေနထိုင္ရန္ မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ခဲ့။ သူမ ပင္လယ္ကို ခ်စ္သည္မွန္ေသာ္လည္း သူမေနထိုင္ေသာ တိုင္းျပည္မွာ ဘယ္ျမိဳ႕မွာပဲေနေန ပင္လယ္ႏွင့္ မိုင္ ၅၀ ထက္ ပိုမေ၀းေသာေၾကာင့္ ပင္လယ္သို႔ အပတ္စဥ္သြားလိုက သြားေနႏိုင္သည္ပဲေလ။ သို႔ေသာ္ အလြန္အားျပင္းေသာ မုန္တိုင္းတစ္ခု သူမ၏ ဘ၀ထဲသို႔ ၀င္ေရာက္တိုက္ခတ္သြားျပီး အလဲလဲအျပိဳျပိဳ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ထိုျမိဳ႕ကေလးသို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ သူမ ေရာက္ခဲ့ရပါသည္။ ႐ံုးမွ သူမေနထိုင္ရန္အတြက္ ေတာင္ကုန္းေပၚမွ အထပ္ျမင့္ တိုက္တစ္လံုး၏ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းတြင္ စီစဥ္ေပးထားသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းညေနမွာပင္ ထိုျမိဳ႕ကေလးက သူမအား စတင္ ဖမ္းစားေတာ့သည္။ သူမေနထိုင္ရာ အခန္း၏ အိပ္ခန္းျပတင္းမွ လွမ္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ ေလွခါးထစ္မ်ားကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေသာ အိမ္မ်ားအား လွမ္းျမင္ေနရျပီး တစ္ထစ္နွင့္ တစ္ထစ္အၾကား ျခံစည္း႐ိုးသဖြယ္ ကာထားေသာ အ႐ိုး အျပိဳင္းျပိဳင္းႏွင့္ ထင္း႐ူးပင္ မ်ားအားၾကည့္ရသည္မွာ ကိုယ့္ပိုင္နက္ကို ကာကြယ္ေနသူမ်ားသဖြယ္ ... ထိုမွတစ္ဖန္ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းထဲမွ အိမ္မ်ား ထင္း႐ူးပင္တန္မ်ား ထိုမွတစ္ဆင့္ခ်င္း ျပန္တက္သြားေသာ အိမ္တန္းမ်ား ... အိုး ေန၀င္ရီတေရာမွာ လွေနလိုက္တဲ့ ျမိဳ႕ကေလး။ ထိုအိမ္ခန္းေလး မ်က္ႏွာမူရာမွာ အေ၀းေျပးလမ္းမတစ္ခုလည္း ရွိေနေသးသည္။ ထိုအေ၀းေျပးလမ္းမမွ ကားသံမ်ား ကေတာ့ သူမအား အနည္းငယ္ အေႏွာက္အယွက္ ေပးေလသည္။ ျမိဳ႕ျပမွာ ေနခဲ့ေသာ သူမအတြက္ေတာ့ အေ၀ေျပးလမ္းမမွ အသံမ်ားသည္ အေရးေပၚ လူနာတင္ကားမ်ားႏွင့္ ရဲကားသံမ်ားေလာက္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ မေပးေပ။ ဗိုက္အနည္းငယ္ ဆာလာေသာ အခ်ိန္တြင္ သူမ ထိုင္ရာမွထကာ မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ၀င္လာခ်ိန္ေတြ႕ရေသာ ျမင္ကြင္းကေတာ့ သူမအနွစ္သက္ဆံုးျမင္ကြင္းမ်ားထဲတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ေသာ အ႐ိုး အျပိဳင္းျပိဳင္းႏွင့္ သစ္ပင္ ျဖတ္ပိုင္းမ်ား ျပတင္းေပါက္ဖက္ အနည္းငယ္တိုးၾကည့္လိုက္ပါက တစ္ပင္လံုးကို ျမင္ရေသာ္လည္း သူမထိုင္ရာ ထမင္းစားပြဲမွ ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ သူမအလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ ျမင္ကြင္းေလးပါပဲ။ ပထမညေနရဲ႕ ဒုတိယ အၾကိမ္မွာတင္ ထိုျမိဳ႕ကေလးက သူမအား အျပည့္အ၀ ဆြဲေဆာင္ထားေနေပျပီ။
လမ္းေလွ်ာက္သည္ကို ႏွစ္သက္ေသာ သူမအဖို႔ေတာ့ နာရီ၀က္ဆိုေသာ ခရီးသည္ အပမ္းမၾကီးလွေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔ညေန႐ံုးဆင္းခ်ိန္တြင္ သူမ ဘတ္(စ္) ကား စီးမည့္အစား ဘူတာ႐ံုမွ ေန၍ ေခတၱ ေနထိုင္ရာ ရိပ္ျမံဳေလးဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သူမ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွန္ကန္သြားပါသည္။ အျပန္လမ္းသည္ ေတာင္ကုန္းေပၚမွ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆင္းလာေသာ လမ္းကေလး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမိဳ႔ကေလး၏ အလွကိုပိုျမင္ရေလသည္။ ဘူတာ႐ံုမွ ထြက္လာျပီး ဆယ္မိနစ္ေလာက္အထိေတာ့ ျမိဳ႕ျပ၏ အေငြ႕အသက္မ်ားႏွင့္ဘာမွအျခား တိုက္မ်ား၊ ကေလးကစားကြင္းႏွင့္ ပန္းျခံ။ အဲ တစ္ခုေတာ့ ထူးျခားပါသည္ ထိုျမိဳ႕ကေလး၏ ကေလးကစားကြင္းႏွင့္ ပန္းျခံထဲတြင္ ေဆာင္းတြင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သက္ၾကီး႐ြယ္အိုအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ကေလး အခ်ိဳ႕တို႔ရွိေနေသးသည္။ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ ေလွ်ာက္အျပီးတြင္ သူမတစ္ေနကုန္ ေမာလာမွ်တို႔အား ေပ်ာက္သြားေစႏိုင္သည့္ ျမင္ကြင္းအား သူမေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ အကယ္၍ သူမသာ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါက ဟူေသာ အေတြးမ်ိဳး ၀င္လာႏိုင္သည္ အထိ ထိုျမင္ကြင္းက သူမအား ဖမ္းစားခဲ့ပါသည္။ ၀င္လုဆဲဆဲ ေနေရာင္ေအာက္မွ ေတာင္ကုန္း ေအာက္တြင္ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕ အၾကား ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနေသာ ျမစ္၊ ထိုျမစ္၏ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ စီတန္းေပါက္ေနေသာ အ႐ိုးအျပိဳင္းျပိဳင္း သစ္ပင္မ်ား သစ္ပင္မ်ား၏ တစ္ဖက္စီတြင္ အိမ္တန္းမ်ားႏွင့္ တိုက္တန္းမ်ား ဟိုး ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ အိမ္မ်ားႏွင့္ သစ္ပင္တန္းမ်ား အိုး ... လွလိုက္တဲ့ ျမင္ကြင္း ...။ သူမအား ထိုျမိဳ႕ကေလးက ဖမ္းစားေသာ ေနာက္တစ္ခုမွာ ထိုျမိဳ႕ကေလးမွ လူမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ ျမိဳ႕ျပမွလူမ်ားကဲ့သို႔ အခ်ိန္ကိုလု အလုပ္မလုပ္ ၾကေပ။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ဆံုေသာ အခါ အနည္းဆံုးေတာ့ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ ၾကသည္။ မ်က္ႏွာစိမ္းျဖစ္ေသာ သူမအားလည္း အနည္းဆံုးေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳ ျပံဳးျပသြားၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူမစိတ္ထဲတြင္ ေႏြးေထြးခင္မင္စရာ ေကာင္းေသာ ထိုျမိဳ႕ကေလးတြင္ အေျခခ်ေနလိုစိတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ ေနေတာ့သည္။ လုပ္ငန္းမ်ားျပီးစီး၍ ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ျမိဳ႕ကေလးအား စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ပင္ သူမႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါသည္။
ျမိဳ႕ကေလးမွျပန္လာျပီးေနာက္ အသားမက်ေသးေသာႏွလံုးသားျဖင့္ ျမိဳ႕ျပ၏ ပံုမွန္တစ္ေန႔တာလုပ္ငန္းမ်ားထဲတြင္ သူမ ဆက္လက္စီးေမ်ာေနရပါသည္။ သို႔ႏွင့္ တစ္ေန႔တြင္သူမ၏အထက္အရာရွိမွ ထိုျမိဳ႕ကေလးတြင္ သူမလုပ္ေဆာင္ေနရေသာ တာ၀န္မ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာအလုပ္လုပ္ရန္အတြက္ လူတစ္ေယာက္ လိုေနေၾကာင္း ထိုေနရာတြင္ လူစားမရမီ သူမ ေခတၱ သြားလုပ္ေပးႏိုင္ပါက လုပ္ေပးရန္ အကူအညီေတာင္းလာေသာအခါ သူမ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖင့္ လက္ခံခဲ့ ႐ံုသာမက ျဖစ္ႏိုင္ပါက သူမအား ထိုျမိဳ႕ကေလးတြင္ အျမဲတမ္း ေျပာင္းေ႐ႊ႕တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ရန္ အကူအညီေပးႏိုင္ပါက ေပးရန္ပါ ေတာင္းဆိုခဲ့မိပါသည္။
ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာရင္ေတြ႕ ဆိုသည့္ စကားပံု ရွိေသာ္လည္း ေသလည္း မေသ ေပ်ာက္လည္း မေပ်ာက္ဘဲ ျမင္ေနလ်က္ႏွင့္ ဘ၀ထဲက ထြက္ခြာသြားသူ အတြက္က်ေတာ့ဘယ္စကားပံုသံုးမလဲ? ေနရာေဒသ အေျပာင္းအလဲႏွင့္ အခ်ိန္သည္ ရင္ထဲမွေ၀ဒနာအား ကုစားေပးႏိုင္ပါသလား? လံုး၀ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုစားမေပးႏိုင္ေသာ္လည္း အနည္းငယ္သက္သာလာေအာင္ ေတာ့ ကုစားေပးႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ ကမၻာေျမအား အေဖာ္လုပ္ကာ သူမခ်စ္ေသာ ျမိဳ႕ကေလးဆီသို႔ ... ။
ခ်စ္သူ
